فال حافظ غزل ۴۴۷: بیا با ما مورز این کینه‌داری

ای صاحب فال، این غزل با دعوتی صمیمانه به آشتی آغاز می‌شود: بیا و با ما این کینه‌داری را مورز، که حق دوستی دیرینه بر گردن داری. بیت شاهد فال تو همین است و از رابطه‌ای خبر می‌دهد که شاید با دلخوری یا سوءتفاهمی سرد شده است. حافظ یادآوری می‌کند که پیوندهای کهنه، حقی دارند که نباید با یک رنجش از یاد برود. او می‌گوید این نصیحت را گوش کن که از گوهری که در گنجینه داری بهتر است. سپس روی سخن را به شیخ خرده‌گیر برمی‌گرداند و هشدار می‌دهد که بد رندان را مگو، زیرا با حکم خدایی کینه می‌ورزی؛ یعنی داوری درباره دیگران کار ما نیست. حافظ از آه آتشین خود نیز می‌گوید و از کسی که می دوشینه دارد می‌خواهد به فریاد مفلسان خمار برسد؛ تصویری از همدلی و دستگیری. پیام غزل این است که اکنون زمان کینه نیست، بلکه زمان بازگشت به مهر و گشودن دست است. اگر تو گام نخست را برداری، دوستی کهنه دوباره جان می‌گیرد.