فال حافظ غزل ۴۴۸: ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای صاحب فال، این غزل با خطاب‌هایی پیاپی ساخته شده که هر کدام دری به روی نیت تو می‌گشاید. حافظ به کسی که در کوی خرابات جایی دارد می‌گوید اگر جامی در دست داری، جمشید زمانه خودی؛ یعنی قدر لحظه حاضر را بدان. سپس به کسی که شب و روزش با زلف و رخ یار می‌گذرد، فرصت را تبریک می‌گوید. بیت شاهد فال تو اما بیت سوم است: ای صبا، سوختگان بر سر راه منتظرند؛ اگر از آن یار سفرکرده پیامی داری. این بیت از انتظاری طولانی و چشمی بر راه خبر می‌دهد. شاید تو نیز منتظر خبری هستی که دیر کرده است. حافظ نشان می‌دهد که این انتظار، انتظاری فعال و امیدوار است، نه ناامید. او در عین حال از دامی که کنار خال سرسبز یار پنهان است، هشدار می‌دهد و از بی‌ثباتی در وفا گله می‌کند. در پایان امید را به دعای سحر می‌سپارد که مونس جان است. پس پیامی که منتظرش هستی خواهد رسید؛ تو با دعا و هوشیاری چشم به راه بمان.