فال حافظ غزل ۴۴۹: ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

ای صاحب فال، این غزل در آغاز گلایه‌ای عاشقانه است از یاری که جدایی عاشقان را روا می‌دارد. حافظ از او می‌خواهد تشنه بادیه را با جرعه‌ای زلال دریابد و دلی را که برده، بهتر از او نگه دارد. اما غزل در نیمه دوم چرخشی آشکار دارد و حافظ آینه را به سوی خود و ما می‌گیرد. او به مگسی که در پیشگاه سیمرغ جولان می‌دهد هشدار می‌دهد که آبروی خود می‌برد. سپس می‌گوید تو به تقصیر خود از این در محروم ماندی، از چه کسی می‌نالی؟ و بیت شاهد فال تو در پایان است: ای حافظ، از پادشاهان با خدمت پایه می‌طلبند؛ بی‌آنکه رنجی برده باشی، چه امید عطا داری؟ پیام این فال روشن و صادقانه است: آنچه می‌خواهی دست‌یافتنی است، اما با گلایه و انتظار به دست نمی‌آید. باید سهم تلاش خود را ادا کنی. این فال تو را سرزنش نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد کلید گشایش در دست خود توست.