فال حافظ غزل ۹۸: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

ای صاحب فال، این غزل با بیتی آغاز می‌شود که سراسر تسلیم است: اگر در آیین تو خون عاشق رواست، صلاح ما همان است که تو صلاح می‌دانی. حافظ در این غزل اراده خود را به دست دوست می‌سپارد. سیاهی زلف یار را آفریننده تاریکی‌ها و سپیدی رویش را شکافنده صبح‌ها می‌خواند؛ یعنی شب و روز عاشق در دست اوست. این فال برای تو پیامی از جنس رضا دارد. شاید مدتی است با چیزی که در اختیارت نیست کشمکش می‌کنی و آرام نمی‌گیری. حافظ می‌گوید از کمند زلف یار کسی رهایی نیافت؛ پس به‌جای جنگیدن با تقدیر، به آن اعتماد کن. او از اشکی می‌گوید که چشمه‌ای ساخته که ملاح هم در آن شنا نتواند، اما بلافاصله از لب یار سخن می‌گوید که قوت جان است. یعنی در دل رنج، مایه زندگی هم هست. او حتی بوسه‌ای را با صد هزار اصرار به دست آورد؛ پس پایداری بی‌ثمر نیست. با دلی آرام بپذیر و همچنان بخواه.