فال حافظ غزل ۴۵۰: روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری گله می‌کند که روزگاری است او را نگران نگه داشته و گوشه چشم رضایی به او نگشوده است. از ستم یار، نه گل در باغ رسته و نه بلبل؛ همه نعره‌زنان جامه می‌درند. اما در میانه غزل، سخن از گلایه به حکمت می‌رسد و بیت شاهد فال تو این است: گوهر جام جم از کان جهانی دیگر است و تو آن را از گل کوزه‌گران تمنا داری. یعنی شاید آنچه می‌جویی را در جای نادرستی جست‌وجو می‌کنی. حافظ می‌گوید در دلق رنگارنگ ریاکار، حضور واقعی نمی‌یابی، و از دل خود می‌پرسد: تو که پدر تجربه‌ای، چرا از کسانی که اهلش نیستند، مهر و وفا طمع داری؟ این فال تو را به بازنگری فرا می‌خواند. اگر از کسی یا چیزی انتظاری داری که بارها برآورده نشده، شاید زمان آن رسیده که سرچشمه را عوض کنی. و در پایان حافظ می‌گوید روز سلامت را به ملامت نگذران؛ پس با دلی آرام، راه درست را برگزین.