فال حافظ غزل ۵۰: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

ای صاحب فال، حافظ در این غزل بارها از خویشتن سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که کلید بسیاری از گره‌ها در درون خود ماست. دل در دام زلف یار گرفتار شده و حافظ می‌پذیرد که این گرفتاری سزای خود دل است. او به بلبل هشدار می‌دهد که دل به گلی خندان نبندد که به رای خود می‌رود؛ یعنی نمی‌توان اراده دیگری را به زور به سوی خود گرداند. سپس تصویری زیبا می‌آورد: بوی گل نیازی به مشک چین و چگل ندارد، زیرا نافه‌اش از بند قبای خودش است. بیت شاهد فال تو را روشن می‌کند: به خانه صاحبان بی‌مروت روزگار مرو، که گنج عافیتت در سرای خود توست. شاید این روزها برای گشودن کاری چشم به دست کسانی دوخته‌ای که قدر تو را نمی‌دانند. حافظ می‌گوید توانایی و آرامشت را در خانه و درون خودت بجوی. با این همه، او در پایان می‌گوید با آنکه سوخت، هنوز بر سر عهد خویش است؛ وفاداری به خود و ارزش‌هایت، بزرگ‌ترین سرمایه توست.