فال حافظ غزل ۵۱: لعل سیراب به‌خون‌تشنه لب یار من است

ای صاحب فال، این غزل سرشار از سپاس و دلگرمی است. حافظ از لب یاری می‌گوید که چون لعل سیراب است و دیدارش ارزش جان دادن دارد. او از ساربان می‌خواهد بار را به دروازه شهر نبرد، زیرا سر آن کوی شاهراهی است که منزلگاه دلدار است؛ یعنی جای ماندن تو همین‌جاست و نیازی به رفتن و گریختن نیست. بیت شاهد بشارتی خوش دارد: بنده بخت خویشم که در این قحطی وفا، عشق آن لولی سرمست خریدار من است. در روزگاری که وفا کمیاب است، کسی یا چیزی قدرت را می‌داند و تو را می‌خواهد. شاید نیت تو به پیوندی تازه یا فرصتی ارزشمند مربوط باشد که باید قدرش را بدانی. حافظ از باغبان می‌خواهد او را از در نراند، زیرا آب گلزار از اشک اوست؛ یعنی رنج‌هایت بی‌ثمر نبوده و همان‌ها این باغ را آبیاری کرده‌اند. نرگس یار طبیب دل بیمار است و شربت قند و گلاب تجویز می‌کند. در روزهای پیش رو، درمان دلت از همان جایی می‌رسد که دوستش داری.