فال حافظ غزل ۴۳۰: به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از گذرا بودن بهار و فرصت‌ها سخن می‌گوید و دو پند به ظاهر متفاوت می‌دهد. نخست اینکه از رنگ و بوی فصل بهار ذخیره‌ای بنه، چون رهزنان بهمن و دی از پی می‌رسند. یعنی در روزهای خوش، برای روزهای سخت آماده شو و فرصت را هدر نده. دوم اینکه بر شکوه سلطنت و حسن دل مبند؛ از تخت جم تنها سخنی مانده و از افسر کیانیان یادی. حافظ صریح می‌گوید زمانه هیچ نمی‌بخشد که بازنستاند و از سفله نباید مروت جست. او خزینه‌داری برای میراث‌خواران را نکوهش می‌کند و بر ایوان بهشت این نوشته را می‌بیند: وای بر آن کس که عشوه دنیا را خرید. پس ذخیره‌ای که حافظ از آن سخن می‌گوید، تنها مال نیست؛ شادی، مهر و کرم است. بیت پایانی کلید را می‌دهد: بخیل بوی خدا را نمی‌شنود؛ پیاله بگیر و کرم بورز که ضمانتش با من. فال تو می‌گوید با تدبیر و بخشندگی، هم امروز را خوش بگذران و هم فردا را آسوده کن.