فال حافظ غزل ۱۴۰: دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

ای صاحب فال، این غزل حکایت دلبری است که بی‌خبر رفت و نه یاد همنشینان شهر کرد و نه رفیق سفر را خبر داد. حافظ نمی‌داند گناه از بخت خودش است که راه مروت را رها کرده، یا یار از شاهراه طریقت نگذشته است. شاید تو نیز این روزها از کسی یا چیزی دور مانده‌ای که انتظار داشتی دست‌کم خبرت کند و این بی‌اعتنایی دلت را رنجانده است. حافظ می‌گوید با گریه خواستم دلش را نرم کنم، اما در دل سنگش اثری نکرد. با این همه، بیت شاهد از وفاداری دلی سخن می‌گوید که با وجود همه ناز معشوق، سودای عشق را از سر بیرون نکرده است. پیام فال این است که دلت هنوز زنده و امیدوار است، اما نباید همه هستی‌ات را چون شمعی در انتظار کسی بسوزانی که مانند نسیم سحر از کنارت می‌گذرد و نمی‌ایستد. وفاداری‌ات را نگه دار، ولی آن را خرج کسی کن که قدرش را بداند؛ آنچه از آن توست، بی‌التماس هم به سویت می‌آید.