فال حافظ غزل ۱۳۹: رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از عشقی یک‌سویه می‌نالد: روی بر راهش نهادم و بر من گذر نکرد، صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد. سیل اشک کینه را از دل او نبرد، همچنان‌که قطره باران بر سنگ خاره اثر نمی‌کند. این فال شاید حکایت کوششی است که هنوز پاسخ نگرفته؛ تلاشی بسیار برای جلب نظر کسی یا گشودن دری که بسته مانده. اما حافظ با همه رنج، نفرین نمی‌کند؛ دعا می‌کند خدا آن جوان دلاور را نگه دارد که از تیر آه گوشه‌نشینان پروا نکرد. این بزرگواری درس فال است. ماهی و مرغ از ناله او نخفتند و آن شوخ‌دیده سر از خواب برنداشت. اما بیت پایانی کلید است: قلم زبان‌بریده حافظ راز تو را با هیچ‌کس نگفت، تا سر خود را از دست داد. یعنی وفاداری و رازداری حتی در نومیدی، گوهر عشق راستین است. فال تو را به حفظ کرامت، رازداری و رها کردن اصرار بی‌ثمر می‌خواند.