فال حافظ غزل ۱۳۸: یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

ای صاحب فال، این غزل حدیث یاری است که هنگام سفر یادی نکرد و با وداعی دل غمدیده عاشق را شاد نساخت. حافظ از جوان‌بختی می‌گوید که بر همه رقم خیر می‌زد، اما بنده پیرش را آزاد نکرد. شاید تو نیز از کسی رنجیده‌ای که رفت یا دور شد و آن‌گونه که انتظار داشتی قدرت را ندانست. بیت شاهد تصویری شگفت دارد: دل به امید صدایی که شاید به تو برسد، در این کوه چنان ناله کرد که فرهاد نکرد. این فال از امیدی سخن می‌گوید که هنوز در دل زنده است؛ صدای تو شاید هنوز به مقصد نرسیده، اما بی‌پژواک نیست. شاعر می‌گوید از وقتی سایه‌ات را از چمن برگرفتی، مرغ سحر در طره شمشاد آشیان نکرد؛ نبود یار، زیبایی را از همه‌چیز گرفته است. با این همه، حافظ از حسن خداداد یار به نیکی یاد می‌کند. فال تو را فرامی‌خواند که دلگیری را به کینه بدل نکنی و صدایت را با وقار به گوش دیگری برسانی.