فال حافظ غزل ۱۳۷: دل از من برد و روی از من نهان کرد

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با شکوه‌ای صادقانه آغاز می‌کند: دل از من برد و روی از من نهان کرد؛ خدا را، با چه کسی می‌توان چنین بازی کرد؟ شاید تو نیز در رابطه‌ای هستی که طرف مقابل دلت را برده و اکنون کم‌پیدا یا سرد شده است. شاعر می‌گوید شب تنهایی قصد جانش را داشت، اما خیال یار لطف‌های بی‌کران کرد؛ یعنی حتی در دوری، یاد عزیز پناه است. او چون لاله خونین‌دل است و چون شمع سوخته، چنانکه صراحی گریست و بربط فغان کرد. بیت شاهد فریادی امیدوارانه است: ای صبا، اگر چاره‌ای داری وقت است، که درد اشتیاقم قصد جان کرده. این فال نشان می‌دهد که زمان اقدام برای ترمیم رابطه فرا رسیده و پیامی یا میانجی‌ای می‌تواند گره را باز کند. اما حافظ ادبی مهم هم می‌آموزد: در میان مهربانان نمی‌توان گفت که یار ما چنین گفت و چنان کرد. یعنی گلایه از عزیز را نزد دیگران نبر.