فال حافظ غزل ۱۰۰: دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

ای صاحب فال، این غزل کوتاه گفت‌وگویی است میان حافظ و پیر می‌فروش که یادش به خیر باد. پیر به او می‌گوید شراب بنوش و غم دل را از یاد ببر. حافظ نگران است و می‌گوید این کار نام و ننگم را به باد می‌دهد. بیت شاهد پاسخ پیر است: سخن را بپذیر و هرچه باداباد. این فال به تو می‌گوید که بیش از اندازه درگیر نگرانی از حرف مردم و حساب سود و زیان شده‌ای. پیر یادآوری می‌کند که سود و زیان و سرمایه همه سرانجام از دست می‌روند، پس برای این معامله غمگین مباش و شاد باش. او حکمتی ژرف می‌گوید: در جهانی که تخت سلیمان هم بر باد رفت، اگر دل به هیچ چیز نبندی، باد را در دست داری. یعنی آزادی درونی در وابسته نبودن است. این سخن دعوت به بی‌مسئولیتی نیست، دعوت به رها کردن اضطرابی است که توان تو را می‌گیرد. حافظ در پایان قصه را کوتاه می‌کند و برایت عمری دراز آرزو دارد. کار درست را انجام بده و نتیجه را بی‌دلهره بپذیر.