فال حافظ غزل ۴۳۱: لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

ای صاحب فال، این غزل از شادی پنهان و رازی سخن می‌گوید که نمی‌توان بر زبان آورد. حافظ لب یار را می‌بوسد و می درمی‌کشد و می‌گوید به آب زندگانی پی برده‌ام. اما بی‌درنگ می‌افزاید: نه رازش را می‌توانم با کسی بگویم و نه تاب دیدن کسی را با او دارم. فال تو نشان می‌دهد که چیزی ارزشمند در دل داری، شادی‌ای، امیدی یا تصمیمی، که هنوز زمان آشکار کردنش نرسیده است. در بیت چهارم پندی کهن هست: جام می بده و از جم یاد مکن؛ چه کسی می‌داند جم کی بود و پادشاهان کیانی کی بودند؟ یعنی حسرت گذشته و شکوه رفتگان را رها کن و قدر اکنون را بدان. گل از خلوت به باغ آمده، پس بساط زهد را مانند غنچه درنورد و به زندگی رو کن. اما بیت پایانی ظریف‌ترین پیام است: ای حافظ، زمانی زبان درکش و حدیث بی‌زبانان را از نی بشنو. گاهی سکوت و شنیدن، بیش از گفتن راه می‌گشاید.