فال حافظ غزل ۱۵۰: ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از جادوی ساقی و دانه خال یار می‌گوید که مرغ خرد را به دام می‌اندازد و زاهد خام را پخته می‌کند. اما در میان این همه شور، بیتی هست که چون چراغی راه را نشان می‌دهد و شاهد فال توست: روز در کسب هنر بکوش، که می‌خوردن در روز، دل آیینه‌وار را به زنگار تاریکی می‌آلاید. یعنی هر کاری زمانی دارد؛ روز برای کوشش و ساختن است و شب برای آسودن و شادی. نیت تو اکنون بیش از هر چیز به تلاش و نظم نیاز دارد، نه به سرگرمی و فراموشی. حافظ هشداری نیز می‌دهد: با محتسب شهر باده منوش، که باده‌ات را می‌خورد و سنگ به جامت می‌زند. پس رازت را با هر کس در میان مگذار، به‌ویژه با کسی که در ظاهر سختگیر است و در نهان همراه. بیت پایانی نوید می‌دهد که اگر بختت قرعه را به نام آن ماه تمام بزند، سر از گوشه کلاه خورشید برتر می‌بری. کوشش امروز، بخت فردا را می‌سازد.