فال حافظ غزل ۱۲۵: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

ای صاحب فال، حافظ در این غزل معیار زیبایی را دگرگون می‌کند: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد، بنده طلعت کسی باش که آنی دارد. آن، همان جاذبه پنهانی است که در وصف نمی‌گنجد. فال تو می‌گوید در انتخاب‌هایت به ظاهر بسنده نکن و به جوهری بنگر که دل را آرام می‌کند. شاعر می‌گوید سخنم دل‌نشین شد چون تو پذیرفتی، و سخن عشق نشانی دارد؛ پس صداقت تو اثر خواهد گذاشت. بیت دیگر حقیقتی فروتنانه دارد: در راه عشق هیچ‌کس به یقین محرم راز نشد، هر کس بر حسب فکر خود گمانی دارد. پس در داوری دیگران و در ادعای دانستن همه‌چیز احتیاط کن. حافظ هشدار می‌دهد که با خراباتیان از کرامات لاف مزن، زیرا هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد. و مرغ زیرک در چمنی که هر بهارش خزانی در پی دارد خیمه نمی‌زند؛ یعنی به شادی‌های ناپایدار دل نبند. سخن به‌جا و دل‌بستگی سنجیده، کلید این فال است.