فال حافظ غزل ۱۲۴: آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

ای صاحب فال، این غزل از یاری می‌گوید که زلف سنبلینش عطر غالیه را به تاب انداخته و با دلشدگان ناز و عتاب دارد. اما بیت شاهد هشداری لطیف و تکان‌دهنده است: از سر کشته خود همچون باد می‌گذری؛ چه می‌توان کرد، که عمر است و شتابی دارد. این فال یادآور می‌شود که زمان در گذر است و فرصت‌ها مانند باد می‌روند. حافظ ماه رخ یار را آفتابی پشت ابر زلف می‌بیند؛ یعنی آنچه در انتظارش هستی هنوز در پرده است، اما وجود دارد و روشن است. او می‌گوید اگر آب حیات همان است که بر لب دوست است، پس خضر تنها بهره‌ای از سراب برده. و آرزو می‌کند: خوشا خسته‌ای که از دوست جوابی دارد. شاید تو نیز منتظر پاسخ کسی هستی. فال تو را فرامی‌خواند که به جای انتظار بی‌پایان، از عمر شتابان بهره ببری. اشک چشم شاعر سرو یار را تازه‌تر کرده؛ پس رنج‌هایت نیز بی‌ثمر نیست.