فال حافظ غزل ۵۲: روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از روزگاری می‌گوید که عشق دین و آیین او شده و حتی غم این کار، شادی دل غمگینش است. او می‌داند که دیدن روی دوست چشمی جان‌بین می‌خواهد، نه چشم جهان‌بینی که فقط ظاهر را می‌بیند. بیت شاهد دعایی است که برای فال تو نیز معنا دارد: خدایا دولت فقر را به من ارزانی دار، که این کرامت مایه شکوه و وقار من است. فقر در اینجا تهیدستی مادی نیست، بلکه بی‌نیازی دل و رهایی از وابستگی است. شاید این روزها چیزی را از دست داده‌ای یا نگرانی که کم داری؛ حافظ می‌گوید ارزش تو در بی‌نیازی درونی‌ات است. او به واعظ وابسته به قدرت می‌گوید به بزرگی‌اش نفروشد، زیرا دل مسکین او منزلگاه سلطان است. تصویر زیبای دیگر غزل این است که خارهای مغیلان در راه کعبه مقصود، برای او گل و نسرین‌اند. یعنی وقتی هدف روشن و دل عاشق است، سختی‌های راه شیرین می‌شوند. در آینده نزدیک، آرامشی به دست می‌آوری که به داشته‌های بیرونی وابسته نیست.