فال حافظ غزل ۵۳: منم که گوشه میخانه خانقاه من است

ای صاحب فال، این غزل صدای کسی است که جای خود را یافته و دیگر به هر سو نمی‌رود. حافظ می‌گوید گوشه میخانه خانقاه من است و دعای پیر مغان ذکر هر صبحگاهم. اگر ترانه چنگ صبحگاهی نباشد، باکی نیست؛ آه سحرگاهی و عذرخواهی صادقانه، نوای اوست. بیت شاهد فال تو را روشن می‌کند: خدا را شکر که از شاه و گدا فارغم؛ گدای خاک در دوست، پادشاه من است. یعنی وقتی دلت به جای درستی بسته باشد، نه از بزرگان می‌ترسی و نه به دنبال تأیید هر کسی هستی. حافظ تأکید می‌کند که مقصودش از مسجد و میخانه فقط وصال است و خدا گواه نیت اوست؛ پس نیت پاک تو از نگاه آگاه پنهان نمی‌ماند. او سوگند می‌خورد که جز مرگ چیزی او را از این درگاه دور نمی‌کند و از روزی که سر بر این آستان نهاده، تکیه‌گاهش فراز مسند خورشید است. در پایان پندی ظریف می‌دهد: در طریق ادب باش و خطا را به گردن خود بگیر. در روزهای آینده، فروتنی و پایداری‌ات به عزتی واقعی می‌رسد.