فال حافظ غزل ۴۳۷: ای قصه بهشت ز کویت حکایتی

ای صاحب فال، این غزل با ستایشی بلند آغاز می‌شود: قصه بهشت حکایتی از کوی توست و شرح جمال حور روایتی از روی تو. انفاس عیسی لطیفه‌ای از لب لعل یار است و آب خضر کنایتی از نوش‌لبانش. هر پاره دل حافظ قصه‌ای از غصه است و هر سطری از خصال یار آیتی از رحمت. اما در میانه غزل، بیتی هست که مستقیم با تو سخن می‌گوید: ای دل، دانش و عمرت به هرزه بر باد رفت؛ صد مایه داشتی و هیچ کفایتی نکردی. این هشدار نه برای سرزنش، که برای بیداری است. تو توانایی‌ها و فرصت‌هایی داری که شاید تاکنون آن‌طور که باید به کارشان نگرفته‌ای. حافظ از آتش درونی سخن می‌گوید که بوی دل کبابش آفاق را گرفته و سرانجام سرایت خواهد کرد. یعنی سوز و شوقت بی‌ثمر نمی‌ماند، اگر آن را به کار ببندی. بیت پایانی مراد دل را ساده می‌گوید: از یار کرشمه‌ای و از خسرو عنایتی. فال تو می‌گوید سرمایه‌هایت را بشناس و از همین امروز به کارشان بگیر.