فال حافظ غزل ۲۷۲: باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

ای صاحب فال، این غزل با دعوتی گرم آغاز می‌شود: بازآی و مونس جان دل تنگم باش و محرم اسرار نهان این سوخته شو. حافظ از ساقی دو سه ساغر از باده‌ای می‌خواهد که در میکده عشق می‌فروشند و از عارف سالکی که خرقه را آتش زده، می‌خواهد کوششی کند و سرحلقه رندان جهان شود. اما بیت شاهد این فال، خبری خوش برای توست: دلداری که گفته بود دلش نگران توست، اکنون پیام می‌دهد که به سلامت می‌رسم، چشم‌به‌راه باش. این بیت نوید رسیدن کسی یا چیزی است که دلت برایش تنگ شده؛ خبری، پاسخی یا دیداری که در راه است. حافظ در ادامه می‌گوید دلش از حسرت لب جان‌بخش یار خون شده و از صندوقچه محبت می‌خواهد که مهر و نشانش را نگه دارد؛ یعنی پیوند را پاک و دست‌نخورده نگه دار تا لحظه دیدار. او حتی از سیل اشک می‌خواهد در پی نامه روان شود تا غباری از غصه بر دل یار ننشیند. با دلی گرم و آماده منتظر باش.