فال حافظ غزل ۴۳۶: آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی

ای صاحب فال، غزل با حسرتی شیرین آغاز می‌شود: اگر آن یار غالیه‌خط نامه‌ای سوی ما می‌نوشت، گردون ورق هستی ما را درنمی‌نوردید. حافظ می‌پذیرد که هجران سرانجام ثمر وصل می‌دهد، اما آرزو می‌کند کاش دهقان جهان این تخم را نمی‌کاشت. این حال شاید حال تو هم باشد؛ می‌دانی سختی کنونی معنایی دارد، اما خسته‌ای. پیام غزل اما سبک‌بال و دلگرم‌کننده است: آمرزش نقد کسی است که در همین‌جا یاری چون حور و سرایی چون بهشت دارد. یعنی خوشبختی را به فردای دور حواله نده. بیت چهارم کلید فال است: در مصطبه عشق نمی‌توان به ناز و نعمت نشست؛ اگر بالش زر نیست، با خشتی می‌سازیم. حافظ یک شیشه می و همدمی نوش‌لب در کنار کشتزار را به باغ ارم و نخوت شداد نمی‌فروشد. او از دل دانا می‌پرسد تا کی غم دنیای دنی؟ فال تو می‌گوید با آنچه داری بساز، از لحظه‌های ساده لذت ببر و شادی را در همین نزدیکی بجوی.