فال حافظ غزل ۴۳۸: سبت سلمی بصدغیها فؤادی

ای صاحب فال، این غزل آمیزه‌ای از عربی و گویش کهن شیرازی است و همین آمیختگی زبان‌ها، حال دلی را نشان می‌دهد که از شدت شوق نمی‌داند به کدام زبان سخن بگوید. حافظ از سلمی می‌گوید که با زلف‌های کنار گونه‌اش دل او را به اسارت برده و جانش هر روز او را صدا می‌زند. او از نگار می‌خواهد بر دل بی‌قرارش ببخشاید و به رغم دشمنان با او پیوند کند. بیت شاهد اما کلید فال توست: در غم سودای عشق، بر پروردگار بندگان توکل کرده‌ایم. یعنی آنجا که دست تدبیر کوتاه است، دل را به خدا می‌سپاریم. شاعر خود را غرقه دریای مهر می‌بیند و در پایان می‌گوید دلش در چین زلف یار گرفتار است، در شبی تاریک، و خدا راهنماست. نیت تو نیز شاید در شبی شبیه این مانده و دشمنان و بدگویان در کمین‌اند؛ اما پیام غزل روشن است: تاریکی شب، نشانه بی‌راهی نیست. اگر صادق بمانی و توکل کنی، هادی راه، تو را از این شب به سپیده می‌رساند.