فال حافظ غزل ۵۴: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

ای صاحب فال، این غزل از دلتنگی عمیق و اشک‌های انتظار می‌گوید. حافظ چنان گریسته که مردمک چشمش در خون نشسته و دامنش مانند رود جیحون شده است. شاید تو نیز این روزها دوری یا ناکامی را تجربه می‌کنی و دلت از جور روزگار خسته است. اما در میان این اندوه، بیت شاهد روزنه‌ای روشن می‌گشاید: اگر آفتاب چهره تو از مشرق سر کوی طلوع کند، بختم خجسته است. یعنی کافی است گره اصلی گشوده شود تا همه‌چیز رنگ دیگری بگیرد؛ و این طلوع دور از انتظار نیست. حافظ از فرهاد و شیرین و لیلی و مجنون یاد می‌کند تا بگوید عاشقان بزرگ هم این راه را رفته‌اند. او از ساقی می‌خواهد با گردش باده، رنج گردش گردون را از دلش بزداید؛ پس لحظه‌ای آرامش و همنشینی خوش را از خود دریغ نکن. حافظ صادقانه می‌پذیرد که شادی دل همیشه در اختیار ما نیست؛ بنابراین با خودت سخت‌گیر مباش. در روزهای آینده، اگر صبور بمانی و امید را زنده نگه داری، خورشیدی که منتظرش هستی سر برمی‌آورد.