فال حافظ غزل ۳۱۶: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ای صاحب فال، این غزل سراسر خواهش‌های عاشقی است که از یار می‌خواهد او را به دست بی‌قراری نسپارد. حافظ با زبانی آهنگین می‌گوید زلف بر باد مده تا مرا بر باد ندهی، ناز را بنیاد مکن تا بنیادم را برنکنی. شاید تو نیز این روزها نگران پیوندی هستی که دوستش داری و از بی‌اعتنایی یا دودلی طرف مقابل می‌هراسی. شاعر می‌خواهد یار بیگانه نشود، شمع هر جمعی نباشد و یاد هر قومی نکند تا او را از یاد نبرد؛ یعنی در دل آرزوی وفاداری و یکدلی دارد. او از شهره شهر شدن یار نیز می‌ترسد، مبادا چون فرهاد سر به کوه بگذارد. اما بیت شاهد فال تو در اوج همین التماس‌ها، دری به رهایی می‌گشاید: رحم کن بر من مسکین و به فریادم برس. فریاد تو شنیده می‌شود و این رابطه هنوز امید دارد. حافظ در پایان می‌گوید از آن روز که در بند توام، آزادم؛ دلبستگی راستین، اسارت نیست بلکه آزادی است.