فال حافظ غزل ۳۱۷: فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با شجاعت از هویت راستین خود پرده برمی‌دارد: آشکارا می‌گویم و از گفته‌ام شادم، بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم. این بیت شاهد فال توست و از تو می‌خواهد با خودت روراست باشی و آنچه را در دل داری، بی‌ترس بپذیری. حافظ خود را پرنده‌ای از گلشن قدس می‌داند که در دامگاه حادثه افتاده و فرشته‌ای که آدم او را به این دیر خراب آورده است. یعنی جان تو اصلی بلند و آسمانی دارد و گرفتاری‌های امروز، نشانه کوچکی تو نیستند. او می‌گوید بر لوح دلش جز الف قامت دوست نیست و استادش حرف دیگری یادش نداده است. فال تو به تمرکز و یکدلی اشاره دارد؛ وقتی دلت را به یک هدف والا بسپاری، پراکندگی از میان می‌رود. شاید غم‌هایی از نو سر برسد، اما همین غم‌ها مبارکباد راه عشق‌اند. در روزهای پیش رو، به جای پنهان کردن خود، آزادانه همان باش که هستی.