فال حافظ غزل ۱۱: ساقی به نور باده برافروز جام ما

ای صاحب فال، این غزل با شادمانی آغاز می‌شود: مطرب بگو که کار جهان به کام ما شد. اما قلب آن بیتی است که بر زبان همه جاری است: هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق. حافظ می‌گوید آنچه از عشق و مهر برخیزد، در جریده عالم ثبت می‌شود و از میان نمی‌رود. این فال نشان می‌دهد که نیت تو اگر از سر محبت و دلبستگی راستین باشد، ماندگار است و ثمر می‌دهد، حتی اگر امروز نتیجه‌اش پیدا نباشد. شاید کسی تو را از یاد برده یا نامت را به عمد کمتر بر زبان می‌آورد؛ حافظ با اطمینان می‌گوید خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما. پیامت را با باد صبا بفرست و دل را زنده نگه دار. در پایان غزل، حافظ دانه اشک می‌افشاند تا مرغ وصل قصد دام کند؛ یعنی خلوص و دل‌سوختگی تو بی‌پاسخ نمی‌ماند. در روزهای آینده، گرمای دلت راه را روشن می‌کند.