فال حافظ غزل ۱۴: گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

ای صاحب فال، این غزل گفت‌وگویی است میان عاشقی غریب و سلطان خوبان. عاشق می‌گوید بر این غریب رحم کن و یار پاسخ می‌دهد که غریب در دنبال دل راه را گم می‌کند. این پرسش و پاسخ تصویر حال کسی است که در جایی تازه یا در موقعیتی ناآشنا احساس تنهایی می‌کند و دلش دلجویی می‌خواهد. حافظ با تلخی می‌گوید نازنینی که بر بستر سنجاب شاهی خفته، چه غم دارد اگر غریب از خار و سنگ بستر و بالین بسازد؟ یعنی گاهی کسانی که در آسایش‌اند درد تو را درک نمی‌کنند. اما غزل در ادامه از خال مشکین غریب بر رخ رنگین می‌گوید که خوش افتاده است؛ غربت همیشه مایه رنج نیست و گاه زیبایی و تمایز می‌آورد. بیت پایانی تسلی است: آشنایان خود در حیرت‌اند، پس عجب نیست که غریب خسته بنشیند. این فال تو را دعوت می‌کند که تنهایی‌ات را بپذیری، خواسته‌ات را با صراحت بگویی و منتظر رحمتی باشی که دیر یا زود می‌رسد.