فال حافظ غزل ۱۳: می‌دمد صبح و کله بست سحاب

ای صاحب فال، این غزل سرشار از تصویرهای صبح و بهار است: صبح می‌دمد و ابر سایبان بسته، شبنم بر رخ لاله می‌چکد و نسیم بهشت از چمن می‌وزد. گل بر چمن تختی از زمرد نهاده و همه چیز برای شادی آماده است. اما در میانه این زیبایی، حافظ از دری بسته می‌گوید: در میخانه را بسته‌اند. و بی‌درنگ دعا می‌کند: بگشا ای گشاینده درها. بیت شاهد فال تو همین است. شاید در کار تو نیز همه شرایط فراهم به نظر می‌رسد، اما دری که باید باز شود هنوز بسته مانده است. حافظ تعجب می‌کند که در چنین فصلی چرا میکده را با شتاب بسته‌اند؛ یعنی این بستگی با طبیعت روزگار سازگار نیست و ماندنی نخواهد بود. این فال به تو می‌گوید که گشایش به دست گشاینده درهاست و دعای صادقانه‌ات بی‌پاسخ نمی‌ماند. فصل، فصل شکفتن است و دیر نخواهد گذشت که در به رویت گشوده شود.