فال حافظ غزل ۱۵: ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با شاهد قدسی و مرغ بهشتی سخن می‌گوید و از بی‌اعتنایی او گلایه دارد: خواب از چشمش رفته، هر ناله‌اش بی‌پاسخ مانده و تیری که از غمزه یار خورده خطا رفته است. اما بیت شاهد فال تو از جنس هشدار است: سرچشمه آب از این بیابان دور است، هوشیار باش تا غول بیابان تو را با سراب نفریبد. این تصویر روشن می‌گوید که در مسیر رسیدن به خواسته‌ات ممکن است چیزهایی ببینی که از دور شبیه آب‌اند اما سرابی بیش نیستند؛ پیشنهادی وسوسه‌انگیز، وعده‌ای شیرین یا راه میان‌بری که به گمراهی می‌انجامد. حافظ همچنین یادآوری می‌کند که روزگار جوانی به غلط صرف شد، پس در ادامه راه با آیینی درست قدم بردار. غزل با آشتی پایان می‌یابد: صلحی کن و بازآ. یعنی پایان این ماجرا می‌تواند خوش باشد، به شرط آنکه با چشم باز پیش بروی و فریب ظاهر را نخوری.