فال حافظ غزل ۴۹۵: می خواه و گل‌افشان کن از دهر چه می‌جویی؟

ای صاحب فال، این واپسین غزل دیوان، گفت‌وگویی سحرگاهی میان گل و بلبل است. گل می‌گوید می بخواه و گل بیفشان؛ از روزگار چه می‌جویی؟ و از بلبل می‌پرسد تو چه می‌گویی؟ این دعوت به زیستن در لحظه و قدر دانستن زیبایی‌هاست. حافظ از تو می‌خواهد مسند به گلستان ببری و چون شمشاد خرامان، آهنگ باغ کنی تا سرو از قامت تو دلجویی بیاموزد. اما بیت شاهد هشداری دلسوزانه دارد: امروز که بازارت از خریدار پرجوش است، دریاب و از سرمایه نیکویی گنجی بنه. یعنی اکنون فرصتی طلایی در دست داری؛ توجه، توان یا محبوبیتی که شاید همیشگی نباشد. حافظ می‌گوید شمع زیبارویی در گذرگاه باد است؛ پس از آن بهره‌ای از هنر بربند. او آرزو می‌کند که آن طره خوش‌بو، بویی از خوش‌خویی هم داشته باشد؛ زیبایی بی‌اخلاق ناتمام است. در روزهای آینده، از فرصت کنونی بیشترین بهره را ببر و آن را به کاری ماندگار و نیک بدل کن.