فال حافظ غزل ۴۹۴: ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی

ای صاحب فال، این غزل از چشم‌انتظاری و امید به برآمدن سخن می‌گوید و ردیف «به درآیی» در همه بیت‌ها، تصویر بیرون آمدن و آشکار شدن را تکرار می‌کند. حافظ دل را هشدار می‌دهد که اگر از چاه زنخدان یار بیرون بیایی، هر جا بروی پشیمان می‌شوی؛ یعنی جایی را که دلت به آن تعلق دارد، به آسانی رها نکن. او می‌گوید اگر به وسوسه عقل حسابگر گوش دهی، مانند آدم از بهشت بیرون رانده می‌شوی. سپس چشم‌انتظاری‌اش را با تصاویری زیبا بیان می‌کند: چون صبح جان می‌دهم تا تو چون خورشید درخشان برآیی؛ در شب تیره هجر جانم به لب آمده، وقت است که چون ماه تابان برآیی. اما بیت شاهد نوید روشن فال توست: ای حافظ، اندیشه مکن که آن یوسف ماه‌رو بازمی‌آید و تو از کلبه احزان بیرون می‌آیی. این همان امیدی است که یعقوب داشت. در روزهای آینده، غم تو پایان می‌یابد و آنچه از دست رفته به نظر می‌رسید، بازمی‌گردد.