فال حافظ غزل ۲۰۸: خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از جوانمردی و از جایی سخن می‌گوید که باید دولت را از آن خواست. او آغاز می‌کند که وقتی خستگان طلب دارند اما توان ندارند، بیداد کردن با آنان شرط مروت نیست؛ یعنی با ناتوانان مدارا باید کرد. شاعر می‌گوید تیره است دلی که شمع محبت در آن نیست و بی‌حاصل است چشمی که گریه عشق آبش را نبرده. بیت شاهد، فال تو را روشن می‌کند: دولت را از مرغ همایون و سایه او بخواه، زیرا زاغ و زغن شهپر دولت ندارند. یعنی برای رسیدن به خواسته‌ات به کسانی و راه‌هایی دل ببند که شایستگی و برکت دارند، نه به فرصت‌طلبان و بدخواهان. حافظ از پیر مغان مدد می‌خواهد، چون در صومعه همتی ندیده؛ پس راهنمای واقعی را از روی اثرش بشناس. او می‌گوید جایی که پاکی نباشد خیری نیست، و در پایان پند می‌دهد: علم و ادب بورز، که بی‌ادب لایق همنشینی شاه نیست.