فال حافظ غزل ۲۷۰: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس

ای صاحب فال، ردیف «که مپرس» در این غزل از حالی سخن می‌گوید که در وصف نمی‌گنجد. حافظ می‌گوید دردی از عشق کشیده و زهری از هجر چشیده که گفتنی نیست. اما بیت شاهد این فال نقطه روشن غزل است: در جهان گشتم و سرانجام دلبری برگزیدم که مپرس. یعنی پس از جست‌وجوی بسیار، انتخابی کرده که ارزش همه آن رنج‌ها را داشته است. برای نیت تو این فال نشانه‌ای از انتخابی درست در عشق یا در کاری است که دلت به آن گرم شده؛ گزینشی که از سر تجربه است، نه هوس. حافظ از سخنانی می‌گوید که دوش از دهان یار به گوش خود شنیده، و از لب لعلی که گزیده است؛ نشانه‌هایی از نزدیکی و پاسخ دل. با این همه، از رنج‌هایی که بی یار در کلبه درویشی کشیده نیز یاد می‌کند. در پایان می‌گوید همچون غریبی در راه عشق به مقامی رسیده که مپرس. این فال می‌گوید راهت دشوار بوده، اما به جایی ارزشمند رسیده‌ای؛ به انتخابت اعتماد کن.