فال حافظ غزل ۲۰۹: قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

ای صاحب فال، این غزل ناله عاشقی است که از هجران سوخته اما هنوز امید رسیدن دارد. حافظ می‌گوید اگر کشته شدن این دلخسته به شمشیر یار مقدر نبود، از دل بی‌رحم او کوتاهی‌ای نبود. او از آینه حسنی می‌پرسد که آهش در آن اثری نمی‌کند و از دیوانگی‌ای که جز حلقه زنجیر زلف، چیزی را شایسته‌تر نمی‌یابد. شاعر در صومعه پیری نیافت که یار را بشناسد، پس سر از حسرت به در میکده برآورد؛ یعنی گاه پاسخ را باید در جایی تازه جست. بیت شاهد، امید فال توست: به این امید که چون صبا دوباره به کوی تو برسم، دیشب حاصلم جز ناله سحرگاهی نبود. یعنی آه و دعای شبانه بی‌ثمر نیست و راهی به سوی مقصود می‌گشاید. حافظ مانند شمع، در آتش هجران تدبیری جز فنای خود نمی‌بیند؛ اما همین سوختن نشانه عشق راستین است. درد او آیتی روشن است که به تفسیر نیاز ندارد.