فال حافظ غزل ۴۶۴: بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

ای صاحب فال، این غزل با مژده‌ای دلگرم‌کننده آغاز می‌شود: کار حسن تو، همچون عشق من، به کمال رسید؛ خوش باش که این هر دو را زوالی نیست. بیت شاهد فال تو همین است و از پیوندی خبر می‌دهد که به پختگی رسیده و ریشه‌دار است. حافظ می‌گوید در وهم نمی‌گنجد که عقل، مثالی زیباتر از این تصور کند. او بهره عمر را در این می‌بیند که روزی، دست کم یک روز، وصال یار نصیبش شود. و تصویری مشهور از نسبیت زمان در عشق می‌آورد: دمی که با تو باشم، یک سال روزی است و دمی که بی تو باشم، یک لحظه سالی است. حافظ از تن ناتوانش می‌گوید که از مهر روی یار، چون هلال باریک شده است. اما در بیت پایانی، کلید رسیدن را می‌دهد: ای حافظ، اگر وصل دوست می‌خواهی، شکایت مکن؛ باید بیش از این تحمل هجران کرد. پس فال تو امیدبخش است، اما با صبر و بردباری پیوند خورده است. آنچه می‌خواهی پایدار است، اگر حوصله‌ات پایدار بماند.