فال حافظ غزل ۲۷۹: خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش

ای صاحب فال، حافظ در این غزل با شوقی کودکانه از شیراز می‌گوید؛ از آب زلال رکن‌آباد که عمر خضر می‌بخشد، از نسیم عبیرآمیزی که میان جعفرآباد و مصلا می‌وزد و از مردم صاحب‌کمالی که فیض روح قدسی را می‌توان از آنان جست. این غزل ستایش جایی است که دل در آن آرام دارد و دعایی است که خداوند آن را از زوال نگه دارد. پیام فال تو در بیت پایانی است: چرا وقتی از هجر می‌ترسیدی، شکر روزهای وصال را به جا نیاوردی؟ گویا در زندگی‌ات نعمتی هست، شاید خانه‌ای، یاری یا موقعیتی، که از بس نزدیک است گاهی دیده نمی‌شود. حافظ یادآوری می‌کند که ترس از دست دادن نباید جای لذت بردن از داشتن را بگیرد. او حتی می‌گوید مرا از خواب بیدار نکنید که با خیال یار خلوتی خوش دارم؛ یعنی دل را به لحظه‌های خوش بسپار. در روزهای پیش رو، اگر به‌جای دلشوره، سپاس و مراقبت را پیشه کنی، آنچه برایت عزیز است پایدارتر می‌ماند.