فال حافظ غزل ۳۵۲: روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با سخن از روزگاری طولانی خدمت در میخانه آغاز می‌کند؛ در لباس فقر، کار اهل دولت می‌کند. یعنی ظاهری ساده دارد اما همتی بلند. بیت شاهد درباره صبر هوشمندانه است: تا تذروی خوش‌خرام را به دام وصل آورم، در کمینم و انتظار فرصت را می‌کشم. این فال به تو می‌گوید آنچه می‌خواهی دست‌یافتنی است، اما با شتاب به دست نمی‌آید؛ باید چشم باز داشت و لحظه مناسب را شناخت. حافظ با صبا افتان و خیزان به کوی دوست می‌رود و از رفیقان راه یاری همت می‌طلبد؛ پس در این مسیر تنها نیستی و می‌توانی از همراهان کمک بگیری. او به دل خود هشدار می‌دهد که زلف دلبر دام راه است و غمزه‌اش تیر بلا؛ یعنی در کنار شوق، احتیاط هم لازم است. در پایان، از کریم عیب‌پوش می‌خواهد دیده بدبین را بپوشاند. اگر نیتت روشن است، بی‌هیاهو کارت را پیش ببر و منتظر لحظه‌ای بمان که درها به رویت گشوده می‌شود.