فال حافظ غزل ۴۵۵: عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با حسرت آغاز می‌کند: عمر به بی‌حاصلی و هوسبازی گذشت. او از شاه‌بازان طریقت گله دارد که به مقام مگسی قانع شده‌اند؛ یعنی کسانی که توانایی اوج گرفتن داشتند، به اندکی بسنده کردند. در میانه غزل، تصویری تکان‌دهنده می‌آید: کاروان رفت و تو در خوابی و بیابان پیش روست. اما فال تو در بیت امیدبخش بعدی است: بال بگشا و از درخت طوبی آواز سر بده؛ حیف است مرغی چون تو اسیر قفس باشد. این بیت تو را از توانایی‌هایی آگاه می‌کند که هنوز به کار نگرفته‌ای. حافظ با اشاره به داستان موسی، از برقی می‌گوید که از کوه طور درخشید و امید آوردن شعله‌ای از آن آتش. یعنی نشانه راه دیده شده و باید به سویش رفت. او همچنین می‌گوید هر که به خوش‌نفسی شهره شد، باید چون نافه با دل خون‌شده خوش باشد. پس رنج‌هایت را پایان راه ندان؛ وقت آن است که بال بگشایی.