فال حافظ غزل ۳۵۳: من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم

ای صاحب فال، این غزل سراسر سخن از عزمی است که با هیچ طعنه‌ای سست نمی‌شود. حافظ می‌گوید ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم؛ صد بار توبه کردم و دیگر چنین نمی‌کنم. او حتی باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور را با خاک کوی دوست برابر نمی‌داند. بیت شاهد با لحنی آرام و قاطع پاسخ ناصح را می‌دهد: گفت برو و عشق را ترک کن؛ برادر، نیازی به جنگ نیست، نمی‌کنم. این فال به تو می‌گوید اگر به راهی که برگزیده‌ای یقین داری، لازم نیست با منتقدان درگیر شوی؛ کافی است آرام و استوار بر تصمیمت بمانی. حافظ یادآوری می‌کند که درس اهل نظر یک اشارت است و تکرار نمی‌خواهد؛ آنان که باید بفهمند، با یک کنایه می‌فهمند. او می‌گوید تا سر در میان میکده برنیاورد، از خود خبر نمی‌یابد؛ یعنی شناخت خویش در دل تجربه به دست می‌آید. در پایان، آستان پیر مغان را جای دولت می‌داند. وفاداری به آنچه دوستش داری، سرانجام نیک‌بختی می‌آورد.