فال حافظ غزل ۱۵۷: هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

ای صاحب فال، این غزل دلی را نشان می‌دهد که سودای یار در آن چنان ریشه دوانده که حتی پس از مرگ، چون لاله از خاک برمی‌خیزد و داغ این عشق در سویدای دلش پیداست. حافظ یار را گوهر یک‌دانه‌ای می‌خواند که از غمش چشم همه دریا شده است، و با شوخی دلنشینی می‌گوید از بن هر مژه‌ام آب روان است؛ اگر میل لب جوی و تماشا داری، بیا. اما بیت شاهد، فوری‌ترین پیام این فال است: چون گل و می، دمی از پرده بیرون آی و درآ، که معلوم نیست بار دیگر دیداری دست دهد. یعنی فرصت دیدار و گفت‌وگو همیشگی نیست. اگر کسی را دوست داری یا سخنی ناگفته در دل داری، اکنون زمان گفتن است. حافظ در پایان از نازی می‌گوید که چشم یار را از او برمی‌گرداند و سرگرانی را صفت نرگس رعنا می‌داند؛ پس از بی‌اعتنایی ظاهری دلسرد مشو. در آینده نزدیک، پیش‌قدم شدن تو گرهی را می‌گشاید.