فال حافظ غزل ۲۵۲: گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

ای صاحب فال، حافظ در این غزل آرزو می‌کند که اگر عمری باقی باشد، بار دیگر به میخانه برسد و جز خدمت رندان کاری نکند. او از روزی سخن می‌گوید که با دیده گریان برود و یک بار دیگر در میکده را آب بزند و بروبد؛ یعنی با فروتنی به جایگاه دلخواهش بازگردد. شاعر از قومی گله دارد که معرفت ندارند و قدر گوهرش را نمی‌شناسند، و از خدا سببی می‌خواهد تا آن را نزد خریداری دیگر ببرد. با این همه، در وفا استوار است: اگر یار رفت و حق صحبت دیرین را نشناخت، هرگز در پی یار دیگری نمی‌رود. بیت شاهد امیدی روشن به تو می‌دهد: اگر دایره چرخ کبود مساعد شود، آنچه از دست رفته را با پرگاری دیگر و تدبیری تازه باز به دست می‌آورد. فال تو می‌گوید چیزی که گمان می‌کنی برای همیشه رفته، با شیوه‌ای نو قابل بازیافتن است. تنها نیستی؛ بسیاری پیش از تو در این بادیه غرق شده‌اند و باز راه را یافته‌اند.