فال حافظ غزل ۱۸۰: ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با تصویری شیرین آغاز می‌کند: دهان کوچک یار چون پسته‌ای است که بر قند خنده می‌زند و عاشق از سر اشتیاق می‌گوید برای خدا یک بار شکرین بخند. اما در میان این شیرینی، بیت شاهد هشداری دارد: اگر نمی‌خواهی از دیده‌ات رود خون جاری شود، دل در وفای عزیزان دیگران مبند. یعنی امید خود را به کسی گره مزن که از آنِ تو نیست یا وفایش به دیگری است. حافظ همچنین می‌گوید ما معتقد شیخ خودپسند نیستیم؛ پس فریب جلوه‌فروشی و ادعای پرطمطراق را نخور. او از بازار شوقی می‌گوید که گرم شده و عاشق آماده است جانش را چون اسپند بر آتش روی یار بریزد. این شوق ارزشمند است، به شرطی که در جای درست خرج شود. در پایان، پسته را سرزنش می‌کند که در برابر شکرخند یار به خود نخندد؛ یعنی فروتنی در برابر زیبایی حقیقی.