فال حافظ غزل ۱۷۹: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

ای صاحب فال، این غزل از دلگرم‌کننده‌ترین فال‌های حافظ است. بیت شاهد، که آغاز غزل نیز هست، مژده‌ای آشکار است: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند؛ آن‌گونه نماند، این‌گونه هم نخواهد ماند. حافظ قانونی ساده و ژرف را یادآوری می‌کند: هیچ حالی پایدار نیست. سختی‌ای که امروز بر دوش توست، همان‌گونه که روزهای خوش گذشته گذشتند، خواهد گذشت. او می‌گوید اگر در چشم یار خاکسار شده‌ام، رقیب هم این‌چنین محترم نمی‌ماند؛ یعنی نابرابری‌ها و بی‌انصافی‌هایی که می‌بینی همیشگی نیستند. اما این گذرا بودن، دعوت به صبر است نه بی‌خیالی. حافظ می‌گوید وصل را غنیمت بشمار، که این معامله تا صبح نمی‌ماند، و به توانگر یادآوری می‌کند که دل درویش را به دست آورد. بر این رواق زبرجد با زر نوشته‌اند که جز نیکی اهل کرم چیزی نخواهد ماند. پس در این دوران، صبور باش و نیکی کن؛ آنچه می‌ماند، خوبی‌های توست.