فال حافظ غزل ۲۸۱: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

ای صاحب فال، این غزل دعایی لطیف است. حافظ می‌گوید خدایا این نوگل خندان را که به من سپرده بودی، از چشم حسود چمن به خودت می‌سپارم. گویا در نیت تو کسی یا چیزی عزیز هست که نگران سلامت و آینده‌اش هستی؛ فرزندی، دوستی یا کاری که با جان پرورده‌ای. فال می‌گوید نگرانی را به دعا و سپردن بدل کن. حتی اگر آن عزیز از کوی وفا دور شده باشد، حافظ باز برایش آرزوی دوری از آفت روزگار دارد؛ این بزرگواری دل عاشق است. او از صبا می‌خواهد سلامش را به سرمنزل سلمی برساند و با ادب نافه زلف یار را بگشاید، چون آن زلف جایگاه دل‌های عزیز است. یعنی در رابطه‌هایت با نرمی و احترام رفتار کن و دل‌ها را برهم مزن. بیت دیگری یادآوری می‌کند که هر که از ملال عشق بترسد، عشق بر او حلال نیست؛ دل‌بستگی با پذیرفتن رنج همراه است. در روزهای پیش رو، آرامشی که از سپردن به خدا می‌آید، از هر مراقبت وسواسی کارسازتر است.