فال حافظ غزل ۲۸۲: ببرد از من قرار و طاقت و هوش

ای صاحب فال، این غزل سراسر شور و بی‌قراری است. حافظ می‌گوید آن بت سنگین‌دل سیمین‌بناگوش قرار و طاقت و هوش را از من برد و از آتش سودای عشقش مانند دیگ پیوسته در جوشم. تکرارهای پایانی غزل، دل و دینم، بر و دوشش، لب نوشش، حال کسی را نشان می‌دهد که از شدت شیفتگی جز یک نام بر زبانش نمی‌آید. اگر نیت تو به محبتی گره خورده که خواب و قرارت را گرفته، این فال آینه حال توست. اما بیت شاهد پیامی از جنس وفاداری دارد: اگر استخوانم هم بپوسد، مهر تو از جانم فراموش نمی‌شود. یعنی آنچه تو حس می‌کنی هوسی گذرا نیست و ریشه دارد. حافظ می‌گوید دوای دردم همان لب نوش اوست؛ درمان این بی‌قراری در رسیدن و نزدیکی است، نه در گریختن. با این همه، کسی که چون دیگ می‌جوشد، باید مراقب باشد که آتشش خودش را نسوزاند. شور را نگه دار، اما عقل را هم کنارش بنشان.