فال حافظ غزل ۱۹۱: آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند؟

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با پرسشی پرامید آغاز می‌کند: کیست که از سر کرم با ما وفاداری کند و به جای بدی چون من، دمی نیکی کند؟ او می‌گوید پیغام یار نخست با بانگ نای و نی به دل می‌رسد و سپس با پیمانه‌ای وفا می‌شود. بیت شاهد، پیام اصلی فال توست: دلبری که جان را فرسود و هنوز کام دل را نگشوده، از او نومید نمی‌توان بود، شاید که دلداری کند. یعنی هرچند انتظار طولانی شده و پاسخی نگرفته‌ای، هنوز امید باقی است. حافظ با طنز از زبان یار می‌گوید گره آن طره را خودم فرموده‌ام تا با تو طراری کند؛ پس سختی‌ها گاه آزمونی آگاهانه‌اند. او می‌گوید ستم آن زلف پرپیچ برای عیار جوانمرد آسان است. در پایان، از بخت مدد می‌خواهد و دوستی غمخوار را به یاری می‌طلبد. پیام تو این است: با امید بمان و از یاران دلسوز کمک بخواه.