فال حافظ غزل ۳۸۹: چو گل هر دم به بویت جامه در تن

ای صاحب فال، حافظ در این غزل عاشقی است که مانند گل از شوق بوی یار، جامه را از گریبان تا دامن چاک می‌زند. او می‌گوید گل در باغ تن یار را دید و همچون مستان جامه بر تن درید. اما در میان این سوز، گلایه‌ای تلخ نهفته است: تو به سخن دشمنان از دوست برگشتی، در حالی که هیچ‌کس با دوست دشمن نمی‌شود. این بیت شاهد فال توست و هشداری روشن دارد. شاید کسی میان تو و عزیزی فاصله انداخته یا حرف‌هایی شنیده‌ای که دلت را نسبت به دوستی صادق بدبین کرده است. حافظ می‌گوید پیش از آنکه به سخن بدخواهان گوش دهی، دل خودت را بسنج. شاعر یار را چنین وصف می‌کند که تنش در جامه مانند باده در جام است، اما دلش در سینه چون آهن در نقره سخت است. او التماس می‌کند که دلش را مشکن و به پا میفکن، چون آن دل در سر زلف یار خانه دارد. این فال از تو وفاداری و انصاف در داوری می‌خواهد.