فال حافظ غزل ۳۴۳: چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از چهل سال وفاداری به پیر مغان سخن می‌گوید و خود را کمترین چاکر او می‌خواند؛ با این همه، از برکت مهر همین پیر هرگز ساغرش از می صاف خالی نمانده است. بیت شاهد پیامی روشن برای تو دارد: درباره من گمان بد مبر، که اگر جامه‌ام آلوده شده، دامنم پاک است. گویا کسانی ظاهر کار تو را می‌بینند و درباره نیتت داوری نادرست می‌کنند. حافظ خود را شهبازی می‌داند که بر دست شاه می‌نشست و اکنون از یاد رفته، و بلبلی خوش‌سخن که در قفس خاموش مانده است. این تصویرها از حس نادیده ماندن خبر می‌دهند. او حتی از آب و هوای فارس گله می‌کند و همراهی می‌جوید تا خیمه از آن خاک برکند. پس اگر در جایگاهی هستی که قدر تو را نمی‌شناسند، شاید وقت آن باشد که به تغییر مکان یا مسیر بیندیشی. اما بیت پایانی نوید می‌دهد که سرانجام بزرگواری پیدا می‌شود که منت لطفش طوق گردن تو خواهد شد و ارزش وفاداری‌ات آشکار می‌شود.