فال حافظ غزل ۳۴۲: حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

ای صاحب فال، این غزل از ژرف‌ترین غزل‌های عرفانی حافظ است. او می‌گوید غبار تن حجاب چهره جان شده است و خوشا دمی که این پرده را برافکند. فال تو از لحظه‌ای می‌گوید که پرده‌ها کنار می‌روند و حقیقت روشن می‌شود. شاید این روزها احساس می‌کنی چیزی میان تو و آرامش درونی‌ات فاصله انداخته است؛ گرفتاری‌ها، عادت‌ها یا ترس‌هایی که چون قفسی تنگ دورت را گرفته‌اند. حافظ خود را مرغ خوش‌الحان گلشن رضوان می‌داند که این قفس سزاوارش نیست. او صادقانه افسوس می‌خورد که هنوز پیدا نشده چرا آمده و به کجا می‌رود و از کار خویشتن غافل است. این پرسش‌ها نشانه بیداری است، نه سرگشتگی. شاعر می‌گوید اگر از خون دلش بوی شوق می‌آید شگفت نیست، چون هم‌درد نافه ختن است؛ رنج تو نیز می‌تواند عطری ماندگار بسازد. او از جامه زرکش ظاهری می‌گذرد و از سوزهای نهانی سخن می‌گوید. فال تو تو را به سبک کردن جان و یافتن معنای راهت دعوت می‌کند.